WZORZEC DOGA NIEMIECKIEGO

 

Kraj pochodzenia: Niemcy
Przeznaczenie: pies towarzyszący, pilnujący, obrończy

Klasyfikacja FCI:
GRUPA 2: pinczer, sznaucer, molosowate i szwajcarski pies pasterski
SEKCJA 2.1: molosowate, dogowate bez prób pracy 

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY

Za poprzedników dzisiejszego doga niemieckiego uważa się stare buldogi (Bullenbeiser), psy stróżujące, ogary, myśliwskie psy gończe, które były czymś pośrednim pomiędzy silnym mastifem angielskiego typu, a szybkim, zwrotnym i zwinnym chartem. Pod nazwą "dog" rozumiano początkowo dużego , silnego psa, który nie przynależał do żadnej określonej rasy, różnego umaszczenia i wielkości. Następnie stosowano takie nazwy jak: dog angielski, duński, ulmski czy gończy pies myśliwski. W roku 1878 siedmioosobowy komitet składający się z zaangażowanych sędziów i hodowców pod przewodnictwem dr Bodinusa uchwalił, że wszystkie wyżej wymienione nazwy odmian rozumiane będą od tej pory jako "dog niemiecki". To wydarzenie przyczyniło się do zbudowania podstaw dla powstania niezależnej, niemieckiej rasy. W 1880 roku, z okazji wystawy w Berlinie, po raz pierwszy został sformułowany wzorzec. W 1888 roku założony Niemiecki Klub Doga ustala oficjalny wzorzec rasy. Wzorzec ten był na przestrzeni lat kilkakrotnie zmieniany, a jego dzisiejsza forma odpowiada wymaganiom FCI.

O DOGU

Dog niemiecki łączy w swoim pięknym, szlachetnym wizerunku wielką, silną i spoistą budowę ciała z dumą i elegancją. Poprzez połączenie szlachetności, harmonii sylwetki ze szczególnie wyrazistą, pełną ekspresji głową, sprawia na patrzących wrażenie szlachetnej statuy. Sylwetka psa wydaje się niemal kwadratowa. Dotyczy to zwłaszcza samców. Długość tułowia od krawędzi mostka do kości kulszowej, nie powinna przekroczyć wysokości w kłębie o więcej niż 5% u samców i 10% u suk.

Dogi są przyjazne, pełne miłości, rodzinne, oddane i przywiązane do właściciela, a w szczególności do dzieci. Są natomiast powściągliwe i ostrożne wobec obcych. Pożądany jest pies pewny siebie, odważny, ale dający się łatwo prowadzić, pojętny i zdolny. Musi być zrównoważony, odporny na różnego rodzaju bodźce, podniety, podrażnienia. Ten próg odporności musi być duży. Dog nie może być psem agresywnym.

W harmonii z całą sylwetką, wydłużona, wąska, wyrazista i subtelnie wyrzeźbiona, w szczególności partie pod oczami. Łuki brwiowe dobrze rozwinięte, jednak bez szczególnego uwydatnienia. Odległość od czubka nosa do przełomu czołowego (stopu) i od przełomu czołowego do słabo zaznaczonej kości potylicy, powinny być możliwie jednakowe. Górne linie kufy i czaszki (partii czołowej) powinny przebiegać równolegle. Głowa widziana z przodu musi wydawać się wąska, przy czym grzbiet nosa powinien być możliwie jak najszerszy. Mięśnie policzkowe tylko lekko zaznaczone, w żadnym razie silnie uwydatnione.

Wysokość kłębu u samców co najmniej 80 cm, u suk co najmniej 72 cm.

KŁĄB: Najwyższy punkt silnego tułowia. Utworzony jest przez górne krawędzie łopatek, które przewyższają wyrostki kręgowe.

GRZBIET: Krótki i sprężysty, zbliżony do linii prostej, nieznacznie opada ku tyłowi.

LĘDŹWIE: Lekko wysklepione, szerokie, silnie umięśnione.

ZAD: Szeroki, silnie umięśniony, od kości krzyżowej do nasady ogona łagodnie opadający.

KLATKA PIERSIOWA: Sięgająca do stawu łokciowego. Dobrze wysklepiona, sięgające daleko wstecz żebra. Klatka odpowiedniej szerokości, z uwydatnionym przedpiersiem.

LINIA DOLNA I BRZUCH: Brzuch dobrze podciągnięty do tyłu, tworzący z dolną linią klatki piersiowej piękną wznoszącą się linię.

OGON: Sięgający do stawu skokowego. Wysoko i szeroko osadzony, zwężający się równomiernie ku końcowi. W spokoju zwisający równomiernie z naturalnym rozkołysaniem, podczas pobudzenia lub podczas ruchu noszony nieznacznie szablasto wygięty, jednak niewiele powyżej linii grzbietu. Szczotka na ogonie jest niepożądana.

 

PRZEŁOM CZOŁOWY (STOP)
Wyraźnie zaznaczony.

NOS
Dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki, z dużymi otworami. Musi być czarny. Wyjątek stanowią dogi maści arlekinowej, u których czarny nos jest pożądany, ale barwa cielista jest tolerowana.

KUFA
Powinna być głęboka i jak najbardziej prostokątna. Kąt wargi łatwy do rozpoznania. Wargi ciemno zabarwione, bądź cieliste.

SZCZĘKI
Dobrze wykształcone, szerokie. Silne, zdrowe i kompletne uzębienie ( 42 zęby odpowiednio do reguły zębowej). Zgryz nożycowy.

OCZY
Średniej wielkości, o żywym, mądrym i przyjacielskim wyrazie, możliwie ciemne, w formie migdałowatej, z dobrze przylegającymi powiekami. U dogów niebieskich dopuszczalne są oczy nieco jaśniejsze. U dogów arlekinów tolerowane są oczy jasne lub o zróżnicowanej barwie.

USZY
Z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości. Przednie krawędzie przylegają do policzków

SZYJA
Długa, sucha, muskularna. Dobrze wykształcona nasada, lekko zwężająca się ku głowie, z łukowato wygiętą linią karku. Szyja powinna być noszona ku górze, nieco pochylona do przodu.

KOŃCZYNY PRZEDNIE

ŁOPATKA: Silnie umięśniona, długa, ukośnie ustawiona, tworzy razem z ramieniem kąt około 100 do 110

RAMIĘ: Silne i muskularne, dobrze przylegające, powinno być trochę dłuższe od łopatki.

ŁOKCIE: Nie są skręcone ani na zewnątrz ani do wewnątrz.

PRZEDRAMIĘ: Silne, muskularne, widziane z przodu i z boku - zupełnie proste.

NAGARSTEK: Silny, stabilny, nieznacznie wyróżniający się ze struktury przedramienia.

ŚRÓDRĘCZE: Silne, widziane od przodu proste, z boku zaś nieznacznie skierowane do przodu.

ŁAPA PRZEDNIA:Owalna, dobrze wysklepiona, zwarta tzw. "kocia łapa". Pazury krótkie, mocne, jak najciemniejsze.

KOŃCZYNY TYLNE

Cały kościec pokryty jest przez silne mięśnie, które powodują, że zad, udo oraz biodra są szerokie i zaokrąglone. Patrząc od tyłu, ustawione są równolegle do kończyn przednich.

UDO: Długie, szerokie, bardzo muskularne.

KOLANO: Silne, ustawione prawie dokładnie pod stawem biodrowym.

PODUDZIE: Długie, prawie tej samej długości jak udo, dobrze umięśnione
STAW SKOKOWY: Silny, stabilny, nie może być skierowany ani na zewnątrz ani do wewnątrz.

ŚRÓDSTOPIE: Krótkie, mocne, ustawione prawie prostopadle do podłoża.

STOPA: Owalna, dobrze wysklepiona, zwarta. Pazury krótkie, mocne, jak najciemniejsze.

RUCH
Ruch harmonijny, elastyczny, miarowy i sprężysty. Kończyny widziane z przodu, jak i z tyłu muszą poruszać się równolegle.

 

SKÓRA
Przylegająca, naprężona. U psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u arlekinów w rozkładzie zabarwienia występują plamki pigmentu.

SZATA
Włos bardzo krótki, gęsty, gładko i równo przylegający, z połyskiem.

 

UMASZCZENIE

Dogi niemieckie grupuje się w trzech niezależnych zestawieniach umaszczenia:
- żółte i pręgowane;
- arlekiny i czarne;
- błękitne.

Żółty: Jasno złoto- żółty do pełnego złoto żółtego koloru, pożądana czarna maska. Nie są pożądane małe białe znaczenia na piersi i palcach.

Pręgowany: Barwa zasadnicza jasnożółta do złotożółtej, z czarnymi, jak najbardziej równomiernie rozłożonymi i wyraźnie zaznaczonymi pręgami , przebiegającymi w kierunku żeber. Pożądana czarna maska. Nie są natomiast pożądane małe białe znaczenia na piersi i palcach.

Arlekin: (biało - czarny): Barwę zasadniczą stanowi czysta biel, możliwie bez żadnych odcieni. Występują na niej dobrze porozkładane na całym ciele, nierównomiernie poszarpane intensywnie czarne plamy. Nie są natomiast pożądane łaty szare czy brązowe.

Czarny: Błyszcząca, intensywna czerń. Dopuszczalne białe znaczenia. Zalicza się tu także dogi tzw. płaszczowe, u których czerń niejako w postaci płaszcza pokrywa główną partię tułowia. Kufa, szyja, klatka piersiowa, brzuch, kończyny i koniec ogona mogą być białe, jak też dogi z białym kolorem podstawowym i dużymi czarnymi płatami (dogi płytowe).

Błękitny: Czysty stalowoniebieski kolor. Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i łapach.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

CHARAKTER: Agresywność, kąsanie z tchórzostwa.

NOS: Koloru wątrobianego. Nos rozszczepiony.

KOLOR:
Dogi żółte i pręgowane z białą linią na czole, białą obrożą wokół szyi, z białymi skarpetkami czy białym końcem ogona.

Dogi błękitne z wymienionymi wyżej białymi znaczeniami.

Arlekiny białe, bez żadnej czerni (albinosy); dogi koloru gołębiego; dogi porcelanowe - z przeważającymi szarymi, żółtymi czy pręgowanymi plamami.
Tzw.szare arlekiny - gdy podstawowe umaszczenie (tło) stanowi barwa szara.

WZROST:
Poniżej dolnej granicy wzrostu.
Dodatkowo - u samców muszą być widoczne dobrze rozwinięte jądra, całkowicie umieszczone w mosznie.

Kilka Ciekawostek

Poważnym zagrożeniem dla zdrowia i życia doga jest występujący często skręt żołądka. Efektem tego może być żywienie psa paszami ciężko strawnymi (nadmierne ilości węglowodanów np. kasza) jak ich zaleganie w żołądku.

Drugim poważnym schorzeniem jest dysplazja.Dysplazja czyli zniekształcenie stawu biodrowego, polega na spłyceniu panewki miednicy i zmianach kształtu główki kości udowej, która zamiast okrągłej staje się zbyt płaska, trójkątna lub grzybkowata. Dysplazją mogą być objęte oba stawy lub tylko jeden. Rozległość deformacji stawu biodrowego może być różna i stąd ustalono klasyfikację stopni dysplazji:

A - to normalne stawy biodrowe, wolne od dysplazji.
B - prawie normalne stawy biodrowe, wolne od dysplazji
C - dysplazja nieznaczna ( lekka )
D - średnia
E – ciężka

 Dog Niemiecki został obdarzony przydomkiem "Apollo Psów". Najwyższym żyjącym psem jest dog niemiecki - arlekin o imieniu Gibson, ma 107 cm .
Scooby-Doo - tytułowy bohater filmu animowanego to dog niemiecki.
Saba - Pies bohaterów "W pustyni i w puszczy" to dog niemiecki maści żółtej.
Ferdynand Wspaniały (autor: Ludwik Jerzy Kern) - to "uczłowieczony" żółty dog niemiecki. Również w Polskim filmie wystąpiły dogi  w "Krzyżakach"oparty na powieści Henryka Sienkiewicza oraz w kultowej komedii Juliusza Machulskiego" Vabank". Nie miały one tak dużej "roli" jak Saba W pustyni i w puszczy, ale jednak zostały docenione.